ความรู้สึกกับไอมาสรวมกะหลังดูคอนรวมสิบปี

พาสงานมีต
วันแรก: NAO YOKOYAMA
วันที่สอง: Welcome!!
รวบยอด ส่งถึงตัวเองในอนาคตด้วย (ฮา)

ถ้าเขียนทิ้งไว้ที่นี่ อีกสิบปีข้างหน้าน่าจะกลับมาอ่านละกระมั้ง
มันน่าจะเขียนโดดข้ามไปข้ามมานะ แต่ช่างมันเถอะ
————————————————–
ขึ้นก่อนว่าไอมาสคืออะไร ไอมาสสำหรับหลายๆคนก็คงเป็นแบรนด์ แบรนด์หนึ่งนี่แหละ อาจจะไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น อาจจะมาเพราะเพลงเพราะ ภาพสวย ตัวละครน่ารัก หรือตามเพื่อนมา หรื่ออื่นๆอีกมากมาย แต่สำหรับเรานั้นมันอาจจะมากกว่านั้นหน่อยหนึ่งละกระมั้ง

ถ้าจะเกริ่นถึงเคสตัวเอง แรกเริ่มเดิมทีนั้นก็คงเป็นเหมือนเกรียนอินเตอร์เน็ตทั่วๆไป ลอยไปลอยมาตามเว็ปอ่านแสกน หรือยูทูป หรือเว็ปกล่องนู้นนี่ต่างๆนาๆ แต่วันนึงได้ลองแตะตัวเกมไอดอลมาสเตอร์เดียร์ลี่สตาร์ แต่ก็นั้นแหละ แค่ได้ลองแตะหน่อยๆ ไม่ได้ลงลึกอะไรไปมากกว่านั้น จนผ่านมาอีกซักพักนึงที่ได้ลองอ่านตัวมังงะหลายๆตัวของบ้าน876 ปุจิของอาจารย์อากาเนะ เลยค่อยๆหลวมตัวเข้ามาทีละน้อย

มีประโยคหนึ่งในมังงะไอมาสเล่มแรกๆที่ผมก็จำไม่ได้ละว่าเล่มไหน (และก็ขี้เกียจไปเปิดหาอีก) กล่าวถึงว่าตำแหน่งสูงสุดของเหล่าไอดอลคือไอดอลมาสเตอร์ แต่แล้วโปรดิวเซอร์คนนึงได้ย้อนถามกลับไปที่ตัวเอกเหมือนกันว่า “คิดว่า สิ่งที่เรียกว่าไอดอลมาสเตอร์คืออะไร” พูดไปมากกว่านี้คงจะสปอยเสียเปล่า แต่นั้นเป็นประโยคแรกๆที่ผมติดใจมาตลอด หลายครั้งก็คิดเหมือนกันว่ามันคืออะไรกันแน่นะ

สิ่งที่คนที่เสพคอนเทนค์นี้เรียกตัวเราเอง เราจะเรียกว่าโปรดิวเซอร์ ถ้าจะตามหลายๆคนพูดถึงก็เป็นแฟนคลับคนแรกของไอดอลเรานี่แหละ หน้าที่ของเราคือพาสาวๆไปให้ถึงจุดสูงสุด ซึ่งนั่นอาจจะเป็นความฝันของทุกคน ความฝันของพีบ้านหลักที่อยากจะพาสาวๆไปให้ถึงจุดสูงสุด ไล่มาตั้งแต่ยุคอาเขต ยุคที่ทำอนิเมะหุ่นออกมา ยุคที่มีเครื่องเกม หลายๆยุคผ่านมาก็หลายปี จนกระทั่งเริ่มมีสมาชิคเข้ามาเรื่อยๆ มีการแตกสาขา มีบ้าน876 บ้านมิลเลี่ยน บ้านซิน บ้านไซต์เอ็ม แต่ถึงกระนั้นความสัมพันธ์ของคนเล่นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ต่างมองไปถึงจุดสูงสุด บางคนอาจจะไม่ได้มองถึงจุดสูงสุด ยังมีสาวๆอีกหลายคนที่เราอยากให้คนอื่นรับรู้ถึงความสุดยอดของเธอ ยังมีหนุ่มๆอีกหลายคนที่เราอยากจะพาไปให้ถึงจุดนั้น ในนั้นทั้งหมดมีความฝันของคนหลายๆคน มีเรื่องราวต่างๆมากมาย อีเวนต์นู้นนี่ เนื้อเรื่องต่างๆ ที่ทั้งหมดคงจะไม่ย้อนกลับมาอีกแล้ว

ซึ่งพอรู้ตัวอีกไอมาสก็ผ่านมาเกินสิบปีแล้ว ถ้าจะเรียกว่าเป็นคอนเทนค์ที่เข้มแข็งละก็ใช่แน่นอน มีทั้งคนที่ฮาร์ดคอร์จริงจัง คนที่คอยซัพพอร์ทสาวๆ ทีมงานอยู่เบื้องหลัง คนที่อาจจะแค่ฟังเพลงอย่างเดียว บางคนอาจจะพยายามวาดรูปตัวละครที่ตัวเองชอบ หรือสร้างสรรค์มันออกมายังไงก็แล้วแต่ แต่ที่ทุกคนทำนั้น คือการแสดงความรักกับไอมาส ทั้งตัวเพลงทั้งตัวเกม สิ่งต่างๆมันคือสิ่งที่ทุกคนกลั่นมันออกจากใจ จากความต้องการของตัวเอง จนพอรู้สึกตัวอีกทีไอมาสมันก็ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งแล้ว ไม่ว่าจะมีกี่หมื่นกี่แสนคนอยู่เบื้องหลัง ทุกคนต่างเชื่อมันในไอมาส และอยากจะสนุกกับมันต่อไป อยากจะส่งต่อมันต่อไป แม้เพียงซักเล็กน้อยก็ยังดีให้กับคนถัดๆไป ให้มาได้รับรู้ในจุดนี้ ไม่ใช่การส่งไม้ต่อให้กับคนต่อๆไป แต่อยากให้ทุกคนได้มาเดินร่วมกันในจุดนี้ ไม่มีแบ่งแยกกัน ไม่ว่าจะเชื้อชาติ หรืออะไรก็ตาม เพราะทุกคนเชื่อมั่นในสิ่งเดียวกัน ก็คือ ไอมาส

ทุกคนยังรักไอมาสใช่ไหม….

ตอนดูครั้งแรกของผม ผมเคยไม่ชอบมันเลย คิดว่าไอดอลคืออะไร มันก็แค่มีใครซักคนมาร้องเพลงขึ้นเวทีแล้วคนหมู่มากก็ตามไปเฮใช่ไหม มันก็เหมือนคอนเสิร์ททั่วๆไปนั่นแหละ….แล้วผมก็เริ่มสนุกไปกับมัน….อาจจะเนื้อหาเป็นส่วนน้อย เรียกว่าหลงไหลในรูปลักษณ์ ทั้งเพลง และส่วนประกอบนาๆ แล้วผมก็คลุกกับไอมาสไปพักหนึ่ง จนคิดว่า ต้องชอบมันและอยู่กับมันด้วยกันกันตลอดไปแน่ๆ แต่ผมก็อาจจะคิดผิดก็ได้

มันฟังดูค่อนข้างเห็นแก่ตัวที่จะบอกว่าเราจะรักอะไรสิ่งหนึ่งตลอดไป ชอบอะไรสิ่งหนึ่งตลอดไป เพราะเราก็รู้ๆกันว่าสิ่งต่างๆในโลกนี้นั้นไม่จีรังยั่งยืน ถ้างั้นจะเปลี่ยนเป็นตราบเท่าที่เรายังอยู่ เรายังอยู่กับไอมาสได้ไหม รักไอมาสได้ไหม สนุกไปกับไอมาสได้ไหม ผมว่านั่นแหละคือสิ่งที่พีทุกคนนึกถึงไอมาส ไม่ว่าจะหน้าเก่า หน้าใหม่ คนที่ไม่ใช่พีก็ได้ คนที่ตามไอมาส คนที่ตามทุกอย่าง คนที่อ่านตัวมังงะ คนที่ตามคอนเทนค์อื่นๆของสาวๆ คนที่ชอบโวตาเกะ ฟูริก็อปปี้ ตามไอมาสจากเพลง บางคนก็ร้องเพลงในเกะ คนที่เล่นเกะ บางคนที่อ่านอ่านมังงะ บางคนพยายามโปรดิวซ์สาวๆที่ไม่มีเสียงขึ้นมา บางคนพยายามคิดคอล คนที่พยายามโปรดิวซ์อย่างเต็มที่ บางคนพยายามทำบางสิ่งขึ้นมาเพราะอยากให้สาวๆรับรู้ แต่ก็นั้นแหละ ทั้งหมดนั้นคือสนุกไปกับมัน มองย้อนไปข้างหลังบ้าง มองไปข้างหน้าบ้าง ก้าวไปข้างหน้า จับมือไปพร้อมกัน เชื่อว่านี่แหละ คือตัวตนทั้งหมดที่เป็นไอมาส

ไดเรควันเคยกล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์หนึ่งที่เกี่ยวกับไอมาสว่า ตัวไอมาสนั้นมันได้เริ่มจากคนกลุ่มเล็ก ค่อยๆรวบรวมความฝันเข้ามา แล้วก็ค่อยๆมีคนเพิ่มเข้ามา ช่วยหลอมรวมความฝันเหล่านั้นของทุกคน จนความฝันของทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน

ถึงตอนนี้ความฝันของทุกคนก็ยังดำเนินต่อไปข้างหน้า ไอมาสยังอยู่ตรงนี้ และทุกคนที่ชอบไอมาสที่อยู่ตรงนี้ หรือไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว แต่ความชอบของทุกคนที่หลอมรวมมันเอาไว้ นั่นคือของจริง ที่คงจะไม่เปลี่ยนแปลง หรือปลอมอย่างที่หลายๆคนบอกแน่นอน เราเชื่อมันแบบนั้น

แล้วก็มาสนุกด้วยกันเถอะ

เรื่องคอนสิบปี

วันแรก

เป็นคอนบ้านหลัก คงจะไม่ไล่ชื่อเพลง แต่จะพูดไปเรื่อยๆแบบอยากกล่าวถึงดีกว่า อ่านรีพอร์ทคนไปคอนน่าจะได้อารมณ์กว่า เราว่าคอนสิบปีวันแรกมันคือการย้อนอดีตอีกครั้งของไอมาส ถึงเส้นทางทั้งหมดที่เคยผ่านมา เขาว่ากันว่าเพลงส่วนใหญ่อยู่ในอาเขต แต่คนที่ได้แตะภาค2 หรือไถตามเว็ปท่อ/นิโกะ ก็น่าจะเคยได้ยินแหละนะ

ถ้าจะแอบบ่นถึงตัวเองแว๊ปนึง ระยะหลังฟังแต่มิลเลี่ยนกับซิน ไม่ค่อยได้ฟังบ้านหลัก จนบางทีก็คิดว่าตัวเองหมดรักไปแล้ว หรือไม่ได้สนุกไปแล้วอะไรแบบนี้ แต่รู้สึกว่าจะคิดผิดไป

เพลงเก่าๆของไอมาสนั้น ยังมีพลังเช่นเดิม ทุกเพลงชวนนึกถึงไม่ว่าจะผ่านเวลาไปกี่ปี เพลงที่บอกเล่าเรื่องราวต่างๆด้วยความครึกครึ่น สนุกสนาน เพลงที่ส่งความรักให้ถึงทุกคนนั้น มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย เหมือนลำรึกอดีตถึงทุกคนเหมือนตอนแรกๆที่ตามไอมาสอีกครั้ง ถ้าแบบแย่ๆหน่อยก็คงเป็น เราเผลอไปตกหลุมรักอีกครั้งละมั้ง ฟังดูใจง่ายจัง ฮะๆๆ มีเพลงของดอลบ้านหลักทุกคนและของคนที่ไม่ได้มาด้วย ไม่ได้ทิ้งใครไปเลย

ที่อยากเห็นจริงๆก็รถลากนี่แหละ สงสัยว่าเขาทำยังไง สรุปว่าเป็นทีมงานเข็น wwww มีรุ่นน้องจากบ้านอื่นๆมาช่วยให้ความสนุกห่างๆ อ๊ะ แอบเห็นนะว่าเมชิยะเปลี่ยนแท่งไฟตามคนขึ้นเวทีนะ ถ้าไม่มีใครห้ามจะยัคไคแล้วใช่ไหม บรรยากาศก็สนุกสนานครึกครึ่นดี

แล้วครึ่งหลักก็เป็นเพลงร็อคๆที่ตะโกนกันแก้วหูแตกให้รู้ว่าไอมาสมันไม่ได้มีแต่เพลงหน่อมแน้มคิวท์ๆนะเฟ้ย ตามด้วยเพลงซึ้งๆ ถึงจะรู้ก็เถอะว่าไอมาสมันมีเพลงซึ้งๆเยอะมากมาย แต่เล่นเอามาวางต่อๆกันแบบนี้ มันดูขี้โกงชัดๆ…เข้าใจคนที่น้ำตาซึมนะ เนื้อหาแต่ละเพลงนั้น เนื้อหาแต่ละเพลงช่างหนักหน่วง แต่ละคนก็มีความหลังต่างๆกับเพลงเหล่านี้ และบอกเล่ามันออกไป

จะเขียนบอกเล่าทั้งหมดก็ไม่สามารถพูดออกมาได้อยู่ดี มันเหมือนกับการขึ้นไทม์แมชชีนย้อนไปอีกครั้ง

ต่างแค่ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงนี้แล้ว สาวๆอยู่ตรงนี้ ได้มาถ่ายทอดทั้งหมดในโดม ที่เสมือนเป็นความฝันสูงสุดของคนที่ได้มา และไม่ได้มาที่นี่

ไม่มีอะไรจะกล่าวมากกว่านี้อีกแล้วฮะ ขอขึ้นอีกวันดีกว่า

วันที่สอง

เป็นคอนรวมสามบ้าน ทุกคนเป็นตัวแสดงหลักหมด

ก่อนอื่นก็เป็นเพลงเด่นๆแต่ละบ้านนี่แหละ สนุกอยู่แล้วเนอะ แล้วถัดมาก็เข้าช่วงสุดพิเศษคือดรีมเมดเลย์ ส่วนตัวผมว่ามันพิเศษมากๆตรงปกติจะไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้บ่อยๆที่ร้องเพลงข้ามบ้านกันเนี่ย รู้สึกสุดยอดเอามากๆ ความรู้สึกตอนดูนี่แบบ The world is all one แล้วนี่แหละ โลกทั้งโลกเป็นใบเดียวกันแล้ว แต่ละเพลงมีสาวๆจากหลายๆบ้านมารวมกัน รู้สึกประทับใจมากๆ โดยเฉพาะก่อนจบครึ่งหลังที่เป็นท็อปสามบ้าน //วู้วววว

ช่วงพักแอบมีไซต์Mกับ876 เล็กน้อย ถือแม้ว่าทางนั้นจะไม่ได้มา แต่เสียงก็ส่งมาถึงตรงนี้แล้วนะ จะรอวันนั้นที่ตัวจริงจะได้มา

แล้วก็ขึ้นครึ่งหลัง เป็นเพลงเด่นๆแต่ละบ้านออกมาจัดยาวๆกันไปจนเริ่มเข้าช่วงท้ายๆ รู้สึกแต่ละเพลงนี่ ไปหมดแล้ว feel ลาก่อน โดยเฉพาะ my song ที่เป็นคนที่อยู่ด้วยกันมาทั้งหมดแต่แรก น้ำตานี่ไปหมดแล้ว ฮือ (แค่ซึมๆนะ ไม่ท่วม) เข้าใจว่าคนที่ผ่านอะไรมาด้วยกันมากตลอดสิบปีเขาต้องผ่านอะไรมามากมายแค่ไหน

ที่ประทับใจสุดคือเพลงจบ มาสเตอร์พีซที่ฮัชชี่กับเปียวคิจิมาช่วยปลอบ เราว่าตรงนี้และ ที่มันคือไอมาสตอนนี้ หลังจากนี้ก็ยังคงจะมีไอมาสต่อไป ไม่ได้ส่งไม้ต่อไปไหน ทุกคนจะยังเดินไปด้วยกันอยู่

จบเข้าอังกอร์

Curtain Call ที่สาวๆร้องร่วมกัน เราพึ่งได้ฟังครั้งแรกแต่ก็ประทับใจดี เพลงแรกสุดของไอมาส the iDOLM@STER อีกครั้งหนึ่ง และเพลงสุดท้าย i must go รวมทั้งสามบ้าน ก่อนที่สาวๆจะค่อยๆลาจากลงเวทีไปทีละคู่พร้อมโค้งขอบคุณโปรดิวเซอร์ ก่อนลงจากเวที

แล้วก็จบลงไปกับความฝันของสาวๆที่จะมาถึงโดม แต่พูดแล้วนิน่าว่าจะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง จนกว่าจะถึงวันนั้น ก็ยังจะเฝ้าดูไอมาสต่อไป  สุดท้ายเรายังไงจุดนี้ก็คงจะขาดไอมาสไม่ได้แล้วละ ขอบคุณมากๆจริงๆฮะที่ยืนหยัดมาจนถึงจุดนี้ ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันสร้างไอมาสขึ้นมา

จนกว่าจะพบกันใหม่หรือเจอกันที่ไหนซักที่ ดูแลสุขภาพตัวเอง ดื่มน้ำเยอะๆ(ฮา) แล้วคอยเอาใจเชียร์สาวๆทุกคนกันด้วยนะฮะ

ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ

จิปาถะ

 

ขอบคุณทีมงานที่จัดมีตขึ้นครับ รู้สึกได้เจอคนอื่นเยอะแยะเลย ช่วง AFA ก่อนหน้านั้นที่มีรวมตัวกันยุ่งๆอยู่เลยไม่ได้ไป พอตอนนี้เลยได้พอเจอกับคนอื่นบ้าง ขอบคุณมากๆครับ

ขอบคุณที่คนที่ได้แลกนามบัตรด้วย ได้คุยเล่นกันหน่อยๆ รู้สึกสนุกกับไอมาสผมก็พลอยยินดีด้วย //รู้สึกโม่ยๆตัวเอง ขอบคุณมากๆจริงๆฮะ ไว้เจอใหม่ซักที่บนโลก

อีกสิบปีก็ฝากไอมาสกับทุกคนด้วยนะครับ

แล้วก็ขอให้อีกสิบปี wordpress ไม่สลายหายไปก่อนนะ (ฮา)

ลงชื่อ Rikaria Margatroid

*โอย พิมพ์ไปหน้าแดงไปเป็นลูกแตงโมแล้ว ขอที่ใต้โต๊ะให้อยู่ด้วยคนซิ ไม่ต้องมาบอกเจ้าตัวนะ โอยๆๆๆๆ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s